O Censo · Universo Villaoscura
O Censo de Villaoscura: que significa censarse

Hai unha néboa que sobe cada amencer sobre o canón, e outra que baixa cada noite. A maioría da xente só ve a primeira: sobe, cobre o val, vaise co sol e non di nada máis. Pero cando se espesa da maneira correcta, e só entón, o veo entre este lado e o outro afróuxase un pouco. Abonda con mirar dúas veces ao mesmo sitio e ver algo distinto a segunda vez.
Nós levamos moito tempo mirando ese sitio. Non o eliximos: hérdase, como se herda un oficio ou unha maneira de usar as mans. O que comezou sendo un costume de familia converteuse en algo que xa coñecemos de primeira man. E o que coñecemos, apuntámolo.
Que é o Censo de Villaoscura
O Censo de Villaoscura é o libro onde apuntamos a quen quere estar mirando cando a néboa se espesa. Censarse non é apuntarse a unha lista de correo calquera. É pedir sitio no padrón dunha aldea que case ninguén visita. Quedan poucos veciños de verdade, e por iso cada nome novo conta.
Canto máis veciños hai censados, máis fino se mantén o veo e máis se deixan ver as criaturas do outro lado. Se o Censo queda quedo, a néboa péchase e hai menos que contar.
De onde veñen as nosas máscaras e figuras
Aí está a razón de que existan as pezas que facemos. Cada máscara e cada figura é o rastro que deixou algo ao cruzar: un rostro, un xesto, unha forma que quedou deste lado cando a néboa se retirou. Nós recollemos ese rastro e dámoslle corpo no obradoiro, en papel maché feito a man, modelado sen moldes e pintado capa a capa.
Por iso non hai dúas iguais. Cada peza é a pegada dunha criatura concreta, e cando unha atopa casa, non volve facerse. Se queres saber máis sobre a aldea e o veo, contámoscho en que é Villaoscura. E se prefires ver o que deixaron, está en figuras e máscaras.
Que gañas ao censarte
- Enteraste antes ca ninguén de cada peza nova que cruza, antes de que apareza en Instagram.
- Tes vantaxe para facerte con ela. Son pezas únicas: cando unha ten dono, non se repite.
- Recibes o Parte de Néboa, o noso boletín, cada dúas semanas. Só escribimos cando hai algo que contar.
- Coñeces unha peza nova cada semana: a criatura que a deixou, os seus detalles e se segue buscando casa.
Non che pedimos que creas na néboa. Pedímosche que deixes o teu nome, por se a próxima vez que se espese queres estar entre os que miran.