Villaoscura
Un lugar que case ninguén visita e que, porén, coñecemos ben.
Antes de cruzar convén saber onde te metes: que é a aldea, que é o veo e quen dá fe do que vive no outro lado.
Que é Villaoscura?
Villaoscura non é un lugar inventado de cero. É un sitio real, visto a través dunha capa que case ninguén chega a cruzar: o mesmo terreo, o mesmo río, a mesma fraga, a mesma pedra — pero co oculto volto visible. A aldea real e Villaoscura son o mesmo sitio en dúas capas.
O veo
O veo é, antes de nada, néboa: a que sobe do canón ao amencer e ao anoitecer. Cando se espesa, afróuxase e o outro lado queda a un paso. Pero a néboa frouxa non abonda por si soa — só se cruza levando o obxecto axeitado ou cumprindo o acto correcto: unha máscara posta, unha ofrenda, unha noite concreta do ano.
Sen néboa, o obxecto non serve de nada. Sen obxecto, a néboa é só tempo.
Desquiciados
Non inventamos as criaturas que atoparás aquí. Estiveron en Villaoscura, cruzaron o veo ou foron vistas a través del, e ao esvaecerse deixaron algo de si: un rastro, un obxecto, unha imaxe. Nós recollemos eses rastros e dámoslles forma — máscara ou figura — como acto de dar fe. Cada peza certifica que algo foi visto. Non o ilustra sen máis.
O vínculo vén de antes ca a marca: un oficio herdado, transmitido de mans máis ca de palabras. 2011, o ano que reivindicamos como as nosas raíces, non é a orixe dese vínculo — é o momento en que tivemos o noso propio roce co veo. Que foi exactamente, aínda o estamos contando, en fragmentos, nas Crónicas.
O Censo de Villaoscura
É o rexistro de quen quere ver as pezas antes ca ninguén. Censarse equivale a facerse veciño da aldea: acceso ao que custodiamos, avisos de cando o veo está máis fino, entrada anticipada a pezas novas. Canto máis veciños hai censados, máis fino se mantén o veo — e máis se deixa ver o outro lado.
O que atoparás
Non todo o que cruza o veo é de aquí. Algunhas pezas son testemuños nativos: criaturas que pasaron por Villaoscura e deixaron o seu rastro. Outras son medos que chegaron de fóra e quedaron atrapados no limiar, cargando a súa propia forma recoñecible de sempre: o vampiro, o morto que volve, a criatura cosida a anacos.
Nativas ou forasteiras, todas toman corpo no obradoiro como figuras e máscaras feitas a man.
A túa criatura aínda non cruzou o veo?
Dinos como é e traémola a este lado, como máscara ou como figura.